af
sagnorð af-lífa með þolfalli , beyging: þátíð eintölu aflífaði, sagnbót aflífað
drepa (skepnu)
- gamli hesturinn var aflífaður
- hann aflífaði vængbrotna fuglinn
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égaflífa aflífaði égaflífi aflífaði
þúaflífar aflífaðir þúaflífir aflífaðir
húnaflífar aflífaði húnaflífi aflífaði
viðaflífum aflífuðum viðaflífum aflífuðum
þiðaflífið aflífuðuð þiðaflífið aflífuðuð
þauaflífa aflífuðu þauaflífi aflífuðu
| nafnháttur | af |
|---|---|
| sagnbót | af |
| boðháttur eintölu | af |
| boðháttur fleirtölu | af |
| stýfður boðháttur | af |
| lýsingarháttur nútíðar | af |
kk.kvk.hk.
nf.aflífaður aflífuð aflífað
þf.aflífaðan aflífaða aflífað
þgf.aflífuðum aflífaðri aflífuðu
ef.aflífaðs aflífaðrar aflífaðs
nf.aflífaðir aflífaðar aflífuð
þf.aflífaða aflífaðar aflífuð
þgf.aflífuðum
ef.aflífaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúaflífarðu aflífaðirðu þúaflífirðu aflífaðirðu
þiðaflífiði aflífuðuði þiðaflífiði aflífuðuði