deyja
sagnorð , beyging: þátíð eintölu dó, þátíð fleirtölu dóum, sagnbót dáið
Merkingar
- 1.
látast, týna lífinu
- hann fékk hjartaslag og dó
deyja af slysförum
- hann dó ungur að aldri af slysförum
deyja af sárum sínum
deyja drottni sínum
deyja
- listamaðurinn dó drottni sínum allslaus í Kaupmannahöfn
deyja úr lungnabólgu
- hún dó úr krabbameini fyrir fimm árum
vera að deyja úr þreytu
- allir voru að deyja úr hlátri yfir grínþættinum
- 2.
sofna út af vegna drykkju
- hann drakk mest allra í samkvæminu og dó að lokum
- 3.
deyja út
- a.
tónarnir deyja út
tónarnir hljóðna smám saman
- maðurinn fjarlægðist og skóhljóðið dó hægt út
- b.
tegundin verður útdauð, hættir að vera til
fuglategundin deyr út
- geirfuglinn dó út á 19. öld
- a.
Orðasambönd
deyja ekki ráðalaus
finna eitthvert úrræði
Beyging
| nafnháttur | deyja |
|---|---|
| sagnbót | dáið |
| boðháttur eintölu | deyðu |
| boðháttur fleirtölu | deyið |
| stýfður boðháttur | dey |
| lýsingarháttur nútíðar | deyjandi |