dudda
sagnorð
dunda (við e-ð), fást við dálítið verk
- hann duddaði við bílinn í tvo tíma
Beyging
duddaði duddað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égduddaduddaðiégduddiduddaði
þúduddarduddaðirþúduddirduddaðir
húnduddarduddaðihúnduddiduddaði
viðduddumdudduðumviðduddumdudduðum
þiðduddiðdudduðuðþiðduddiðdudduðuð
þaududdadudduðuþaududdidudduðu
| nafnháttur | dudda |
|---|---|
| sagnbót | duddað |
| boðháttur eintölu | duddaðu |
| boðháttur fleirtölu | duddið |
| stýfður boðháttur | dudda |
| lýsingarháttur nútíðar | duddandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égduddastduddaðistégduddistduddaðist
þúduddastduddaðistþúduddistduddaðist
húnduddastduddaðisthúnduddistduddaðist
viðduddumstdudduðumstviðduddumstdudduðumst
þiðduddistdudduðustþiðduddistdudduðust
þaududdastdudduðustþaududdistdudduðust
| nafnháttur | duddast |
|---|---|
| sagnbót | duddast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúduddastududdaðistuþúduddistududdaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúduddarðududdaðirðuþúduddirðududdaðirðu
þiðduddiðidudduðuðiþiðduddiðidudduðuði