eima 1
sagnorð , beyging: þátíð eintölu eimaði, sagnbót eimað
sjá einnig eima 2 sagnorð
það eimir eftir af þessu
það er enn dálítið um þetta, af þessu
- það eimir enn eftir af gamla tímanum í sveitinni
- dálítið eimdi eftir af ilmvatnslyktinni
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égeima / eimieimaði / eimdiégeimieimaði / eimdi
þúeimar / eimireimaðir / eimdirþúeimireimaðir / eimdir
húneimar / eimireimaði / eimdihúneimieimaði / eimdi
viðeimumeimuðum / eimdumviðeimumeimuðum / eimdum
þiðeimiðeimuðuð / eimduðþiðeimiðeimuðuð / eimduð
þaueimaeimuðu / eimduþaueimieimuðu / eimdu
þaðeimireimdiþaðeimieimdi
| nafnháttur | eima |
|---|---|
| sagnbót | eimað / eimt |
| boðháttur eintölu | eimaðu / eimdu |
| boðháttur fleirtölu | eimið |
| stýfður boðháttur | eima / eim |
| lýsingarháttur nútíðar | eimandi |
kk.kvk.hk.
nf.eimaðureimuðeimað
þf.eimaðaneimaðaeimað
þgf.eimuðumeimaðrieimuðu
ef.eimaðseimaðrareimaðs
nf.eimaðireimaðareimuð
þf.eimaðaeimaðareimuð
þgf.eimuðum
ef.eimaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égeimast / eimisteimaðist / eimdistégeimisteimaðist / eimdist
þúeimast / eimisteimaðist / eimdistþúeimisteimaðist / eimdist
húneimast / eimisteimaðist / eimdisthúneimisteimaðist / eimdist
viðeimumsteimuðumst / eimdumstviðeimumsteimuðumst / eimdumst
þiðeimisteimuðust / eimdustþiðeimisteimuðust / eimdust
þaueimasteimuðust / eimdustþaueimisteimuðust / eimdust
| nafnháttur | eimast |
|---|---|
| sagnbót | eimast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúeimarðu / eimirðueimaðirðu / eimdirðuþúeimirðueimaðirðu / eimdirðu
þiðeimiðieimuðuði / eimduðiþiðeimiðieimuðuði / eimduði