erfa
sagnorð með þolfalli , beyging: þátíð eintölu erfði, sagnbót erft
Merkingar
- 1.
fá (e-n hlut eða eignir) í arf
- hann erfði allar eigur foreldra sinna
- hún erfði dálitla peningaupphæð eftir föður sinn
- 2.
fá (líffræðilegan) eiginleika í arf
- hún hefur erft rauða hárið frá móður sinni
- 3.
erfa þetta ekki við hana
muna henni það ekki lengi, vera ekki langrækinn við hana
- hann ætlar ekkert að erfa það við mig að hafa ekki kosið hann
sjá erfast
Tengd orð
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égerfierfðiégerfierfði
þúerfirerfðirþúerfirerfðir
húnerfirerfðihúnerfierfði
viðerfumerfðumviðerfumerfðum
þiðerfiðerfðuðþiðerfiðerfðuð
þauerfaerfðuþauerfierfðu
| nafnháttur | erfa |
|---|---|
| sagnbót | erft |
| boðháttur eintölu | erfðu |
| boðháttur fleirtölu | erfið |
| stýfður boðháttur | erf |
| lýsingarháttur nútíðar | erfandi |
kk.kvk.hk.
nf.erfðurerfðerft
þf.erfðanerfðaerft
þgf.erfðumerfðrierfðu
ef.erfðserfðrarerfðs
nf.erfðirerfðarerfð
þf.erfðaerfðarerfð
þgf.erfðum
ef.erfðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égerfisterfðistégerfisterfðist
þúerfisterfðistþúerfisterfðist
húnerfisterfðisthúnerfisterfðist
viðerfumsterfðumstviðerfumsterfðumst
þiðerfisterfðustþiðerfisterfðust
þauerfasterfðustþauerfisterfðust
| nafnháttur | erfast |
|---|---|
| sagnbót | erfst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúerfistuerfðistuþúerfistuerfðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúerfirðuerfðirðuþúerfirðuerfðirðu
þiðerfiðierfðuðiþiðerfiðierfðuði