flétta
sagnorð með þolfalli , beyging: þátíð eintölu fléttaði, sagnbót fléttað
sjá einnig flétta nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
búa til fléttu
- hún fléttaði á sér hárið
- 2.
vinna hlut úr tágum eða stráum, ríða (körfu, hreiður o.þ.h.)
- ég fléttaði litla körfu úr stráum
sjá fléttast
Beyging
| nafnháttur | flétta |
|---|---|
| sagnbót | fléttað / flétt |
| boðháttur eintölu | fléttaðu / fléttu |
| boðháttur fleirtölu | fléttið |
| stýfður boðháttur | flétta / flétt |
| lýsingarháttur nútíðar | fléttandi |
| nafnháttur | fléttast |
|---|---|
| sagnbót | fléttast |