hanga
sagnorð , beyging: þátíð eintölu hékk, þátíð fleirtölu héngum, sagnbót hangið
Merkingar
- 1.
lafa niður fyrir áhrif þyngdaraflsins
- kápan hangir á herðatré
- málverk héngu á veggjunum
- 2.
vera iðjulítill (einhversstaðar)
- ég hékk á biðstofu læknisins í heilan klukkutíma
- þau hanga oft á kaffhúsum niðri í bæ
- 3.
rétt tolla (saman), vera að hruni kominn
- gamli jakkinn hangir saman á saumunum
- kofinn hangir varla uppi
- 4.
fylgja (e-m) fast, vera stöðugt með (e-m)
- barnið hékk í móður sinni í matarboðinu
sjá hangandi
Beyging
| nafnháttur | hanga |
|---|---|
| sagnbót | hangið |
| boðháttur eintölu | hangtu |
| boðháttur fleirtölu | hangið |
| stýfður boðháttur | hang |
| lýsingarháttur nútíðar | hangandi |