kalkaður
lýsingarorð lýsingarháttur þátíðar , beyging: kvenkyn kölkuð, hvorugkyn kalkað
Merkingar
- 1.
(um fólk) sljór í höfðinu vegna elli
- hún er orðin kölkuð og hefur lélegt minni
- 2.
líffræði/læknisfræði skaðaður af völdum kölkunar
- 3.
málaður með kalkmálningu
sjá kalka
Tengd orð
Beyging
kk.kvk.hk.
nf.kalkaðurkölkuðkalkað
þf.kalkaðankalkaðakalkað
þgf.kölkuðumkalkaðrikölkuðu
ef.kalkaðskalkaðrarkalkaðs
nf.kalkaðirkalkaðarkölkuð
þf.kalkaðakalkaðarkölkuð
þgf.kölkuðum
ef.kalkaðra
nf.kalkaðikalkaðakalkaða
aukaföllkalkaðakölkuðukalkaða
öll föllkölkuðu
öll föllkalkaðrikalkaðrikalkaðra
öll föllkalkaðri
kk.kvk.hk.
nf.kalkaðasturkölkuðustkalkaðast
þf.kalkaðastankalkaðastakalkaðast
þgf.kölkuðustumkalkaðastrikölkuðustu
ef.kalkaðastskalkaðastrarkalkaðasts
nf.kalkaðastirkalkaðastarkölkuðust
þf.kalkaðastakalkaðastarkölkuðust
þgf.kölkuðustum
ef.kalkaðastra
nf.kalkaðastikalkaðastakalkaðasta
aukaföllkalkaðastakölkuðustukalkaðasta
öll föllkölkuðustu