löðrunga
sagnorð með þolfalli , beyging: þátíð eintölu löðrungaði, sagnbót löðrungað
slá (e-n) í andlitið (með lófanum)
- hann löðrungaði hana fyrir minnstu mistök
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
églöðrungalöðrungaðiéglöðrungilöðrungaði
þúlöðrungarlöðrungaðirþúlöðrungirlöðrungaðir
húnlöðrungarlöðrungaðihúnlöðrungilöðrungaði
viðlöðrungumlöðrunguðumviðlöðrungumlöðrunguðum
þiðlöðrungiðlöðrunguðuðþiðlöðrungiðlöðrunguðuð
þaulöðrungalöðrunguðuþaulöðrungilöðrunguðu
| nafnháttur | löðrunga |
|---|---|
| sagnbót | löðrungað |
| boðháttur eintölu | löðrungaðu |
| boðháttur fleirtölu | löðrungið |
| stýfður boðháttur | löðrunga |
| lýsingarháttur nútíðar | löðrungandi |
kk.kvk.hk.
nf.löðrungaðurlöðrunguðlöðrungað
þf.löðrungaðanlöðrungaðalöðrungað
þgf.löðrunguðumlöðrungaðrilöðrunguðu
ef.löðrungaðslöðrungaðrarlöðrungaðs
nf.löðrungaðirlöðrungaðarlöðrunguð
þf.löðrungaðalöðrungaðarlöðrunguð
þgf.löðrunguðum
ef.löðrungaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúlöðrungarðulöðrungaðirðuþúlöðrungirðulöðrungaðirðu
þiðlöðrungiðilöðrunguðuðiþiðlöðrungiðilöðrunguðuði