monta
sagnorð með þolfalli , beyging: þátíð eintölu montaði, sagnbót montað
gera mikið úr sjálfum sér eða verkum sínum, hrósa sjálfum sér
- ég verð að monta mig aðeins af nýju tölvunni minni
- hann montaði sig af því að hafa misst 20 kíló
- við montum okkur ekkert af þessum góða árangri
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmontamontaðiégmontimontaði
þúmontarmontaðirþúmontirmontaðir
húnmontarmontaðihúnmontimontaði
viðmontummontuðumviðmontummontuðum
þiðmontiðmontuðuðþiðmontiðmontuðuð
þaumontamontuðuþaumontimontuðu
| nafnháttur | monta |
|---|---|
| sagnbót | montað |
| boðháttur eintölu | montaðu |
| boðháttur fleirtölu | montið |
| stýfður boðháttur | monta |
| lýsingarháttur nútíðar | montandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmontastmontaðistégmontistmontaðist
þúmontastmontaðistþúmontistmontaðist
húnmontastmontaðisthúnmontistmontaðist
viðmontumstmontuðumstviðmontumstmontuðumst
þiðmontistmontuðustþiðmontistmontuðust
þaumontastmontuðustþaumontistmontuðust
| nafnháttur | montast |
|---|---|
| sagnbót | montast |
| boðháttur eintölu | montastu |
| boðháttur fleirtölu | montist |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmontastumontaðistuþúmontistumontaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmontarðumontaðirðuþúmontirðumontaðirðu
þiðmontiðimontuðuðiþiðmontiðimontuðuði