munn
sagnorð munn-höggvast , beyging: þátíð eintölu munnhjóst, þátíð fleirtölu munnhjuggumst, sagnbót munnhöggvist
rífast (oft lengi og af litlu tilefni)
- ég ætla ekki að munnhöggvast við hana
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmunnheggst munnhjóst égmunnhöggvist munnhyggist / munnhjyggist
þúmunnheggst munnhjóst þúmunnhöggvist munnhyggist / munnhjyggist
húnmunnheggst munnhjóst húnmunnhöggvist munnhyggist / munnhjyggist
viðmunnhöggvumst munnhjuggumst viðmunnhöggvumst munnhyggjumst / munnhjyggjumst
þiðmunnhöggvist munnhjuggust þiðmunnhöggvist munnhyggjust / munnhjyggjust
þaumunnhöggvast munnhjuggust þaumunnhöggvist munnhyggjust / munnhjyggjust
| nafnháttur | munn |
|---|---|
| sagnbót | munn |
| boðháttur eintölu | munn |
| boðháttur fleirtölu | munn |