sefa
sagnorð með þolfalli , beyging: þátíð eintölu sefaði, sagnbót sefað
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsefasefaðiégsefisefaði
þúsefarsefaðirþúsefirsefaðir
húnsefarsefaðihúnsefisefaði
viðsefumsefuðumviðsefumsefuðum
þiðsefiðsefuðuðþiðsefiðsefuðuð
þausefasefuðuþausefisefuðu
| nafnháttur | sefa |
|---|---|
| sagnbót | sefað |
| boðháttur eintölu | sefaðu |
| boðháttur fleirtölu | sefið |
| stýfður boðháttur | sefa |
| lýsingarháttur nútíðar | sefandi |
kk.kvk.hk.
nf.sefaðursefuðsefað
þf.sefaðansefaðasefað
þgf.sefuðumsefaðrisefuðu
ef.sefaðssefaðrarsefaðs
nf.sefaðirsefaðarsefuð
þf.sefaðasefaðarsefuð
þgf.sefuðum
ef.sefaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsefastsefaðistégsefistsefaðist
þúsefastsefaðistþúsefistsefaðist
húnsefastsefaðisthúnsefistsefaðist
viðsefumstsefuðumstviðsefumstsefuðumst
þiðsefistsefuðustþiðsefistsefuðust
þausefastsefuðustþausefistsefuðust
| nafnháttur | sefast |
|---|---|
| sagnbót | sefast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsefastusefaðistuþúsefistusefaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsefarðusefaðirðuþúsefirðusefaðirðu
þiðsefiðisefuðuðiþiðsefiðisefuðuði