smætta
sagnorð með þolfalli , beyging: þátíð eintölu smættaði, sagnbót smættað
gera lítið úr einhverju (einhverjum)
- hann vill smætta hlutverk flugfreyju í að vera sæt og fín
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsmættasmættaðiégsmættismættaði
þúsmættarsmættaðirþúsmættirsmættaðir
húnsmættarsmættaðihúnsmættismættaði
viðsmættumsmættuðumviðsmættumsmættuðum
þiðsmættiðsmættuðuðþiðsmættiðsmættuðuð
þausmættasmættuðuþausmættismættuðu
| nafnháttur | smætta |
|---|---|
| sagnbót | smættað |
| boðháttur eintölu | smættaðu |
| boðháttur fleirtölu | smættið |
| stýfður boðháttur | smætta |
| lýsingarháttur nútíðar | smættandi |
kk.kvk.hk.
nf.smættaðursmættuðsmættað
þf.smættaðansmættaðasmættað
þgf.smættuðumsmættaðrismættuðu
ef.smættaðssmættaðrarsmættaðs
nf.smættaðirsmættaðarsmættuð
þf.smættaðasmættaðarsmættuð
þgf.smættuðum
ef.smættaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsmættastsmættaðistégsmættistsmættaðist
þúsmættastsmættaðistþúsmættistsmættaðist
húnsmættastsmættaðisthúnsmættistsmættaðist
viðsmættumstsmættuðumstviðsmættumstsmættuðumst
þiðsmættistsmættuðustþiðsmættistsmættuðust
þausmættastsmættuðustþausmættistsmættuðust
| nafnháttur | smættast |
|---|---|
| sagnbót | smættast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsmættastusmættaðistuþúsmættistusmættaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsmættarðusmættaðirðuþúsmættirðusmættaðirðu
þiðsmættiðismættuðuðiþiðsmættiðismættuðuði