snerta
sagnorð með þolfalli , beyging: þátíð eintölu snerti, sagnbót snert
Merkingar
- 1.
láta hönd sína nema við (e-ð), koma við (e-ð)
- hún snerti handlegg hans laust
- greinarnar á trénu snerta gluggann
- ég skal ekki snerta blöðin þín
- hún snerti ekki brauðið á diskinum
- 2.
hafa áhrif á e-n eða eða tilfinningar e-s
- grátur hennar snerti mig ekki neitt
- 3.
taka tillit til, varða
- landið er lítið hvað íbúafjölda snertir
- þjóðin er fremst í flokki hvað snertir öryggi barna í bíl
Tengd orð
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsnertisnerti / snartégsnertisnerti
þúsnertirsnertir / snarstþúsnertirsnertir
húnsnertirsnerti / snarthúnsnertisnerti
viðsnertumsnertum / snurtumviðsnertumsnertum
þiðsnertiðsnertuð / snurtuðþiðsnertiðsnertuð
þausnertasnertu / snurtuþausnertisnertu
| nafnháttur | snerta |
|---|---|
| sagnbót | snert / snortið |
| boðháttur eintölu | snertu |
| boðháttur fleirtölu | snertið |
| stýfður boðháttur | snert |
| lýsingarháttur nútíðar | snertandi |
kk.kvk.hk.
nf.snertur / snortinnsnert / snortinsnert / snortið
þf.snertan / snortinnsnerta / snortnasnert / snortið
þgf.snertum / snortnumsnertri / snortinnisnertu / snortnu
ef.snerts / snortinssnertrar / snortinnarsnerts / snortins
nf.snertir / snortnirsnertar / snortnarsnert / snortin
þf.snerta / snortnasnertar / snortnarsnert / snortin
þgf.snertum / snortnum
ef.snertra / snortinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsnertistsnertistégsnertistsnertist
þúsnertistsnertistþúsnertistsnertist
húnsnertistsnertisthúnsnertistsnertist
viðsnertumstsnertumstviðsnertumstsnertumst
þiðsnertistsnertustþiðsnertistsnertust
þausnertastsnertustþausnertistsnertust
| nafnháttur | snertast |
|---|---|
| sagnbót | snerst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsnertirðusnertirðuþúsnertirðusnertirðu
þiðsnertiðisnertuðiþiðsnertiðisnertuði