svekkja
sagnorð með þolfalli , beyging: þátíð eintölu svekkti, sagnbót svekkt
valda e-m vonbrigðum eða sárindum
- hún svekkti skólabróður sinn með því að hafna honum
svekkja sig á henni
- það þýðir víst lítið að svekkja sig á framkomu yfirmannsins
sjá svekktur, svekkjandi
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsvekkisvekktiégsvekkisvekkti
þúsvekkirsvekktirþúsvekkirsvekktir
húnsvekkirsvekktihúnsvekkisvekkti
viðsvekkjumsvekktumviðsvekkjumsvekktum
þiðsvekkiðsvekktuðþiðsvekkiðsvekktuð
þausvekkjasvekktuþausvekkisvekktu
| nafnháttur | svekkja |
|---|---|
| sagnbót | svekkt |
| boðháttur eintölu | svekktu |
| boðháttur fleirtölu | svekkið |
| stýfður boðháttur | svekk |
| lýsingarháttur nútíðar | svekkjandi |
kk.kvk.hk.
nf.svekktursvekktsvekkt
þf.svekktansvekktasvekkt
þgf.svekktumsvekktrisvekktu
ef.svekktssvekktrarsvekkts
nf.svekktirsvekktarsvekkt
þf.svekktasvekktarsvekkt
þgf.svekktum
ef.svekktra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsvekkistsvekktistégsvekkistsvekktist
þúsvekkistsvekktistþúsvekkistsvekktist
húnsvekkistsvekktisthúnsvekkistsvekktist
viðsvekkjumstsvekktumstviðsvekkjumstsvekktumst
þiðsvekkistsvekktustþiðsvekkistsvekktust
þausvekkjastsvekktustþausvekkistsvekktust
| nafnháttur | svekkjast |
|---|---|
| sagnbót | svekkst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsvekkistusvekktistuþúsvekkistusvekktistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsvekkirðusvekktirðuþúsvekkirðusvekktirðu
þiðsvekkiðisvekktuðiþiðsvekkiðisvekktuði