við
sagnorð við-koma með þágufalli , beyging: þátíð eintölu viðkom, þátíð fleirtölu viðkomum, sagnbót viðkomið
sjá einnig viðkoma nafnorð, kvenkyn
snerta, varða (e-ð)
hvað viðkemur þessu
hvað snertir þetta
- ég kann ekki neitt sem viðkemur prjónaskap
- allt sem viðkemur dýrum og fuglum er honum hugleikið
sjá viðkomandi lýsingarorð
Beyging
beygist eins og koma
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égviðkem viðkom égviðkomi viðkæmi
þúviðkemur viðkomst þúviðkomir viðkæmir
húnviðkemur viðkom húnviðkomi viðkæmi
viðviðkomum viðkomum viðviðkomum viðkæmum
þiðviðkomið viðkomuð þiðviðkomið viðkæmuð
þauviðkoma viðkomu þauviðkomi viðkæmu
| nafnháttur | við |
|---|---|
| sagnbót | við |
| lýsingarháttur nútíðar | við |
kk.kvk.hk.
nf.viðkominn viðkomin viðkomið
þf.viðkominn viðkomna viðkomið
þgf.viðkomnum viðkominni viðkomnu
ef.viðkomins viðkominnar viðkomins
nf.viðkomnir viðkomnar viðkomin
þf.viðkomna viðkomnar viðkomin
þgf.viðkomnum
ef.viðkominna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúviðkemurðu viðkomstu þúviðkomirðu viðkæmirðu
þiðviðkomiði viðkomuði þiðviðkomiði viðkæmuði