á
sagnorð á-minna með þolfalli , beyging: þátíð eintölu áminnti, sagnbót áminnt
Merkingar
- 1.
vanda um við (e-n), ávíta (e-n)
- skólastjórinn þurfti að áminna tvo nemendur
- 2.
minna (e-n) á e-ð
- hún áminnir krakkana alltaf að fara úr skónum
- hann áminnti mig um að aka gætilega
Beyging
beygist eins og minna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égáminniáminntiégáminniáminnti
þúáminniráminntirþúáminniráminntir
húnáminniráminntihúnáminniáminnti
viðáminnumáminntumviðáminnumáminntum
þiðáminniðáminntuðþiðáminniðáminntuð
þauáminnaáminntuþauáminniáminntu
| nafnháttur | áminna |
|---|---|
| sagnbót | áminnt |
| boðháttur eintölu | áminntu |
| boðháttur fleirtölu | áminnið |
| stýfður boðháttur | áminn |
| lýsingarháttur nútíðar | áminnandi |
kk.kvk.hk.
nf.áminnturáminntáminnt
þf.áminntanáminntaáminnt
þgf.áminntumáminntriáminntu
ef.áminntsáminntraráminnts
nf.áminntiráminntaráminnt
þf.áminntaáminntaráminnt
þgf.áminntum
ef.áminntra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúáminnirðuáminntirðuþúáminnirðuáminntirðu
þiðáminniðiáminntuðiþiðáminniðiáminntuði