Yrða

ávíta

sagnorð á-víta með þolfalli

finna að e-u (við e-n), skamma (e-n) mildilega

  • hann ávítaði hana fyrir dónaskap við prestinn
  • starfsmaðurinn var ávíttur fyrir óstundvísi

sjá ávítandi

Beyging

ávítaði eða ávítti ávítað eða ávítt