þvætta
sagnorð með þolfalli
má út ummerki um illa fengið fé
- þeir stunduðu að þvætta ágóða brotastarfseminnar
Beyging
þvættaði þvættað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égþvættaþvættaðiégþvættiþvættaði
þúþvættarþvættaðirþúþvættirþvættaðir
húnþvættarþvættaðihúnþvættiþvættaði
viðþvættumþvættuðumviðþvættumþvættuðum
þiðþvættiðþvættuðuðþiðþvættiðþvættuðuð
þauþvættaþvættuðuþauþvættiþvættuðu
| nafnháttur | þvætta |
|---|---|
| sagnbót | þvættað |
| boðháttur eintölu | þvættaðu |
| boðháttur fleirtölu | þvættið |
| stýfður boðháttur | þvætta |
| lýsingarháttur nútíðar | þvættandi |
kk.kvk.hk.
nf.þvættaðurþvættuðþvættað
þf.þvættaðanþvættaðaþvættað
þgf.þvættuðumþvættaðriþvættuðu
ef.þvættaðsþvættaðrarþvættaðs
nf.þvættaðirþvættaðarþvættuð
þf.þvættaðaþvættaðarþvættuð
þgf.þvættuðum
ef.þvættaðra