auð
sagnorð auð-sýna með þágufalli og þolfalli
viðhafa (e-a hegðun) gagnvart (e-m), sýna (e-m) samúð, kurteisi o.fl.
- hún auðsýndi honum samúð
- hann hefur auðsýnt mér mikið traust
Beyging
‑sýndi ‑sýnt beygist eins og sýna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égauðsýni auðsýndi égauðsýni auðsýndi
þúauðsýnir auðsýndir þúauðsýnir auðsýndir
húnauðsýnir auðsýndi húnauðsýni auðsýndi
viðauðsýnum auðsýndum viðauðsýnum auðsýndum
þiðauðsýnið auðsýnduð þiðauðsýnið auðsýnduð
þauauðsýna auðsýndu þauauðsýni auðsýndu
| nafnháttur | auð |
|---|---|
| sagnbót | auð |
| boðháttur eintölu | auð |
| boðháttur fleirtölu | auð |
| stýfður boðháttur | auð |
| lýsingarháttur nútíðar | auð |
kk.kvk.hk.
nf.auðsýndur auðsýnd auðsýnt
þf.auðsýndan auðsýnda auðsýnt
þgf.auðsýndum auðsýndri auðsýndu
ef.auðsýnds auðsýndrar auðsýnds
nf.auðsýndir auðsýndar auðsýnd
þf.auðsýnda auðsýndar auðsýnd
þgf.auðsýndum
ef.auðsýndra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúauðsýnirðu auðsýndirðu þúauðsýnirðu auðsýndirðu
þiðauðsýniði auðsýnduði þiðauðsýniði auðsýnduði