bíl
nafnorð, kvenkyn
bíl-flauta
tæki í bíl sem gefur frá sér hátt hljóð, öðrum til viðvörunar
Beyging
eignarfall eintölu ‑flautu nefnifall fleirtölu ‑flautur eignarfall fleirtölu ‑flautna eða ‑flauta beygist eins og flauta
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.bílflauta bílflautan nf.bílflautur bílflauturnar
þf.bílflautu bílflautuna þf.bílflautur bílflauturnar
þgf.bílflautu bílflautunni þgf.bílflautum bílflautunum
ef.bílflautu bílflautunnar ef.bílflautna / bílflauta bílflautnanna / bílflautanna