feima
sagnorð gamallegt
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égfeimafeimaðiégfeimifeimaði
þúfeimarfeimaðirþúfeimirfeimaðir
húnfeimarfeimaðihúnfeimifeimaði
viðfeimumfeimuðumviðfeimumfeimuðum
þiðfeimiðfeimuðuðþiðfeimiðfeimuðuð
þaufeimafeimuðuþaufeimifeimuðu
mig, mérfeimarfeimaðimig, mérfeimifeimaði
| nafnháttur | feima |
|---|---|
| sagnbót | feimað |
| boðháttur eintölu | feimaðu |
| boðháttur fleirtölu | feimið |
| stýfður boðháttur | feima |
| lýsingarháttur nútíðar | feimandi |
kk.kvk.hk.
nf.feimaðurfeimuðfeimað
þf.feimaðanfeimaðafeimað
þgf.feimuðumfeimaðrifeimuðu
ef.feimaðsfeimaðrarfeimaðs
nf.feimaðirfeimaðarfeimuð
þf.feimaðafeimaðarfeimuð
þgf.feimuðum
ef.feimaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égfeimastfeimaðistégfeimistfeimaðist
þúfeimastfeimaðistþúfeimistfeimaðist
húnfeimastfeimaðisthúnfeimistfeimaðist
viðfeimumstfeimuðumstviðfeimumstfeimuðumst
þiðfeimistfeimuðustþiðfeimistfeimuðust
þaufeimastfeimuðustþaufeimistfeimuðust
| nafnháttur | feimast |
|---|---|
| sagnbót | feimast |