eyða
sagnorð með þágufalli
sjá einnig eyða nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
láta (e-ð) hverfa, fjarlægja, eyðileggja (e-ð)
- spritt eyðir bakteríum
- gosaskan hefur eytt miklum gróðri
- ég eyddi öllum grunsemdum hennar
- það þarf að eyða þessari óvissu
- hann eyðir öllum tölvupósti sem hann fær
(láta) eyða fóstri
eyða borgina
(með þolfalli í eldra máli)
leggja borgina í rúst
- eldgosið eyddi tvær borgir í Rómaveldi
- 2.
nota (peninga), taka af (peningum eða öðru)
- hann eyddi næstum engum peningum í ferðinni
- hún eyðir miklu í föt
- bílinn eyðir miklu bensíni
- 3.
láta tímann líða, verja tímanum
- hún eyddi síðdeginu á kaffihúsi
- hann hefur þurft að eyða ævinni í hjólastól
- við eyddum tímanum við lestur skáldsagna
- 4.
eyða talinu
stöðva talið, umræðuna
sjá eyðast
Tengd orð
Beyging
eyddi eytt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égeyðieyddiégeyðieyddi
þúeyðireyddirþúeyðireyddir
húneyðireyddihúneyðieyddi
viðeyðumeyddumviðeyðumeyddum
þiðeyðiðeydduðþiðeyðiðeydduð
þaueyðaeydduþaueyðieyddu
| nafnháttur | eyða |
|---|---|
| sagnbót | eytt |
| boðháttur eintölu | eyddu |
| boðháttur fleirtölu | eyðið |
| stýfður boðháttur | eyð |
| lýsingarháttur nútíðar | eyðandi |
kk.kvk.hk.
nf.eyddureyddeytt
þf.eyddaneyddaeytt
þgf.eyddumeyddrieyddu
ef.eyddseyddrareydds
nf.eyddireyddareydd
þf.eyddaeyddareydd
þgf.eyddum
ef.eyddra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égeyðisteyddistégeyðisteyddist
þúeyðisteyddistþúeyðisteyddist
húneyðisteyddisthúneyðisteyddist
viðeyðumsteyddumstviðeyðumsteyddumst
þiðeyðisteyddustþiðeyðisteyddust
þaueyðasteyddustþaueyðisteyddust
| nafnháttur | eyðast |
|---|---|
| sagnbót | eyðst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúeyðistueyddistuþúeyðistueyddistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúeyðirðueyddirðuþúeyðirðueyddirðu
þiðeyðiðieydduðiþiðeyðiðieydduði