fín
sagnorð fín-stilla með þolfalli
stilla (e-ð) nákvæmlega
Beyging
‑stillti ‑stillt beygist eins og stilla
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égfínstilli fínstillti égfínstilli fínstillti
þúfínstillir fínstilltir þúfínstillir fínstilltir
húnfínstillir fínstillti húnfínstilli fínstillti
viðfínstillum fínstilltum viðfínstillum fínstilltum
þiðfínstillið fínstilltuð þiðfínstillið fínstilltuð
þaufínstilla fínstilltu þaufínstilli fínstilltu
| nafnháttur | fín |
|---|---|
| sagnbót | fín |
| boðháttur eintölu | fín |
| boðháttur fleirtölu | fín |
| stýfður boðháttur | fín |
| lýsingarháttur nútíðar | fín |
kk.kvk.hk.
nf.fínstilltur fínstillt fínstillt
þf.fínstilltan fínstillta fínstillt
þgf.fínstilltum fínstilltri fínstilltu
ef.fínstillts fínstilltrar fínstillts
nf.fínstilltir fínstilltar fínstillt
þf.fínstillta fínstilltar fínstillt
þgf.fínstilltum
ef.fínstilltra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúfínstillirðu fínstilltirðu þúfínstillirðu fínstilltirðu
þiðfínstilliði fínstilltuði þiðfínstilliði fínstilltuði