fúa
sagnorð fúa-verja með þolfalli
verja (timbur) fyrir fúa með sérstökum efnum
- ég fúavarði pallinn í góða veðrinu
Beyging
‑varði ‑varið beygist eins og verja
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égfúaver fúavarði égfúaverji fúaverði
þúfúaverð fúavarðir þúfúaverjir fúaverðir
húnfúaver fúavarði húnfúaverji fúaverði
viðfúaverjum fúavörðum viðfúaverjum fúaverðum
þiðfúaverjið fúavörðuð þiðfúaverjið fúaverðuð
þaufúaverja fúavörðu þaufúaverji fúaverðu
| nafnháttur | fúa |
|---|---|
| sagnbót | fúa |
| boðháttur eintölu | fúa |
| boðháttur fleirtölu | fúa |
| stýfður boðháttur | fúa |
| lýsingarháttur nútíðar | fúa |
kk.kvk.hk.
nf.fúavarinn fúavarin fúavarið
þf.fúavarinn fúavarða fúavarið
þgf.fúavörðum fúavarinni fúavörðu
ef.fúavarins fúavarinnar fúavarins
nf.fúavarðir fúavarðar fúavarin
þf.fúavarða fúavarðar fúavarin
þgf.fúavörðum
ef.fúavarinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúfúaverðu fúavarðirðu þúfúaverjirðu fúaverðirðu
þiðfúaverjiði fúavörðuði þiðfúaverjiði fúaverðuði