árr
nafnorð, karlkyn
sjá einnig árr lýsingarorð
Merkingar
m. [Ulf. airus; Hel. eru; A. S. ar; cp. Icel. eyrindi, A. S. ærend, Engl. errand], a messenger; old gen. árar (as ásar from áss); dat. æri (Fms. xi. 144); acc. pl. áru, Hkv. 1. 21, Og. 25, Greg. 35, later ára; nom. pl. ærir, Pd. 35 (12th century), later árar, v. Lex. Poët.: very rare and obsolete in prose, except in a bad sense, but freq. in old poetry: also used in the sense of a servant, Lat. minister, famulus; konungs árr, Guðs árr, Lex. Poët.; Ásu úrr, Ýt. 25.
- 2.
theol., in pl.:
- α.
the angels; Guð görir anda áru sína, Greg. 35; engla sveitir, þat eru ærir ok höfuð-ærir, id.
- β.
evil spirits; now almost exclusively used in this sense; fjandinn ok hans árar, Fms. vii. 37; satan með sínum árum, ii. 137; cp. djöfli, viti, ár (dat.) og álf, öldin trúði sú, Snót 140.
- γ.
used of the number eleven, ærir eru ellefu, Edda 108.
- α.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Ulf.
- Ulfilas.
- Hel.
- Heliand.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- cp.
- compare.
- Icel.
- Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
- Engl.
- English.
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- nom.
- nefnifall (e. nominative)
- freq.
- frequent, frequently.
- Lat.
- Latin.
- theol.
- theological, theologically.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hkv.
- Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
- Og.
- Oddrúnar-grátr. (A. II.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Pd.
- Placidus-drápa. (A. III.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Snót
- Snót, poems.
- Edda
- Edda. (C. I.)