ílla
sagnorð
Merkingar
- 1.
d, to harm one; íllir engi maðr farar hans, N. G. L. i. 32.
- 2.
adv., compar. verr, superl. verst (see verr), badly, ill; líka ílla, to like ill, dislike, Hkr. ii. 138; þeir kváðu sér við Örn verst líka, Landn. 287; kurra ílla, to grumble sorely, Fms. vii. 151; heyra, sjá ílla, to bear, see badly, Fb. ii. 171; var hann ílla til frænda sinna, he behaved ill to his kinsmen, Nj. 38; ílla Kristinn, an ill Christian, Fms. vii. 151; ílla ært, a bad year, Nj. 10; það er ílla farið, it is a great pity; ílla heill, in ill health, Hm. 68; ílla ok úmannliga, Fb. i. 280.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adv.
- atviksorð (e. adverb)
- compar.
- miðstig (e. comparative)
- superl.
- efsta stig (e. superlative)
Tilvitnuð rit
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)