Yrða

þruma 1

nafnorð, kvenkyn

sjá einnig þruma 2 nafnorð, kvenkyn

Merkingar

  1. 1.

    u, f. [þrymja; Grimm thinks this word akin to Germ. donner, by metathesis of r, and change of n into m]:—a clap of thunder; því næst sá hann eldingar ok heyrði þrumur stórar, Edda 58; þrumur ok eldingar, Stj. 287; reiði-þruma (q. v.), a clap of thunder.

COMPDS:
  1. 2.

    pres. þrumi; pret. þrumði, þrumað:—to mope, tarry, stay behind, loiter: ó-mennis-hegri sá er yfir ölðrum þrumir, Hm. 12; kópir afglapi, þylsk hann um eða þrumir, mopes, 16; ok nái hann þurrfjallr þruma, 29.

  2. 2.

    of a place or thing, to stand or sit fast; þar Valhöll víð of þrumir, stands rooted, Gm. 8; grýtt grund þumir um honum, the stony earth lies heavy on him, of one buried, Orkn. (in a verse); seglum hennar er á þráreipum þruma, Sól. 77; þruma á bjargi, to sit unmoved on the rock, Fsm. 35; flaustr of þrumði í blóði, she rode in blood, of a ship, Höfuðl.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

f.
kvenkyn (e. feminine)
Germ.
German.
q. v.
quod vide.
COMPDS
samsett orð (e. compounds)
pres.
nútíð (e. present)
pret.
þátíð (e. preterite)

Tilvitnuð rit

Edda
Edda. (C. I.)
Stj.
Stjórn. (F. I.)
Hm.
Hává-mál. (A. I.)
Gm.
Grímnis-mál. (A. I.)
Orkn.
Orkneyinga saga. (E. II.)
Sól.
Sólarljóð. (A. III.)
Fsm.
Fjölsvinns-mál. (A. II.)
Höfuðl.
Höfuðlausn. (A. III.)