Yrða

dýrð

nafnorð, kvenkyn

f. [Engl. dearth], glory; himinríkis d., the glory of heaven, Fms. v. 143, 230, Fær. 137, 625. 163, Fms. v. 216 (a glorious miracle): in pl., 623. 32, Eluc. 47; tóm d., vain-glory, 655 xxvi. 3: in N. T. and eccl. writers since the Reformation this word is much in use; the δόξα of the N. T. is usually rendered by dýrð.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

f.
kvenkyn (e. feminine)
Engl.
English.
pl.
fleirtala (e. plural)
eccl.
ecclesiastical.
COMPDS
samsett orð (e. compounds)

Tilvitnuð rit

Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Fær.
Færeyinga saga. (E. II.)
Eluc.
Elucidarium. (F. II.)
N. T.
New Testament.