erja
sagnorð
Merkingar
arði, pres. er, sup. arit: mod. pres. erjar, erjaði, 2 Tim. ii. 6; [A. S. erjan; Old Engl. to ear; cp. Lat. arare, Gr. ἀρουν]:—to plough; prælarnir skyldi erja, Landn. 35, v. l., cp. Fms. i. 240; eitt nes þat fyrírbauð hann at e., löngum tíma eptir örðu menn hlut af nesinu, Bs. i. 293; þér hafit arit með minni kvígu, Stj. 412: in the saying, seint sá man erja, he will be slow to put his hand to the plough, will be good for nothing, Glúm. 341.
- β.
metaph. to scratch; hann lætr e. skóinn um legginn útan, O. H. L. 45; kom blóðrefillinn í enni Ketils ok arði niðr um nefit, Fas. ii. 126.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pres.
- nútíð (e. present)
- sup.
- sagnbót (e. supine)
- mod.
- modern.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- cp.
- compare.
- Lat.
- Latin.
- Gr.
- Greek.
- v. l.
- varia lectio.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Glúm.
- Víga-Glúms saga. (D. II.)
- O. H. L.
- Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)