fálma
sagnorð
Merkingar
að, [Dan. famle; Swed. famla], to fumble, grope about, as in blindman’s-buff: Hrappr vildi f. til mín, Ld. 98; hann fálmaði til Egils (of the blind giant), Fas. iii. 385; fálma höndum, to fumble with the hands, Fms. iii. 125; or with a weapon, þá f. jötuninn til agn-saxinu, Edda 36.
- 2.
metaph. to flinch; láta geð f., to flinch or falter (Eyvind); f. ok skjálfa, Niðrst. 107; f. af hræðslu, 5; flýja eðr f., Fms. vii. 260, 297, vide Lex. Poët.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Dan.
- Danish.
- Swed.
- Swedish.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Niðrst.
- Niðrstigningar saga. (F. III.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.