Yrða

fjör

nafnorð, hvorugkyn

Merkingar

n., dat. fjörvi, mod. fjöri, [Ulf. renders κόσμος by fairvus; A. S. feorh, pl. feoru = life; Hel. firah; obsolete in Engl., Germ., Swed., and Dan.]:—life, Vsp. 33; með fjörvi, 623. 49: esp. freq. in allit. phrases, eiga fótum fjör at launa; fjör ok fé, Fms. iv. 77, Grág. ii. 21, Sl. 1; frekr er hver til fjörsins, Þorst. St. 54, Nj. 124; allt er fjörvi firr, Ld. 266.

  1. 2.

    in poetry it seems to be used of the vital parts, the body; fleinn hitti fjör, Höfuðl. 9, Hm. 7, Vellekla Hkr. i. 175, Gh. 18, Skm. 20; cp. Germ. leib, leben, and the Goth. and A. S. sense of this word.

  2. 3.

    in mod. usage freq. in the sense of vitality, vigour, energy, spirits; thus, fjör-fiskr, m., vide fiskr: fjör-kálfr, m. one bounding with life as a young calf,—hann er mesti fjörkálfr; vera með fullu fjöri, to be in the full vigour of life; fjör-lauss, adj. life-less, listless: fjör-maðr, m. a vigorous man: fjör-mikill, adj. full of life.

  3. II.

    in poetry fjör is used in a great many compds, chiefly those denoting loss of life, death, e. g. fjör-bann, -grand, -lag, -lát, -lot, -nám, -rán, -spell, -tál: the heart is fjör-segi, a, m. the ‘life-clod,’ Fm. 32.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.
hvorugkyn (e. neuter)
dat.
þágufall (e. dative)
mod.
modern.
Ulf.
Ulfilas.
A. S.
Anglo-Saxon.
pl.
fleirtala (e. plural)
Hel.
Heliand.
Engl.
English.
Germ.
German.
Swed.
Swedish.
Dan.
Danish.
esp.
especially.
freq.
frequent, frequently.
allit.
alliteration, alliterative.
cp.
compare.
Goth.
Gothic.
m.
karlkyn (e. masculine)
adj.
lýsingarorð (e. adjective)
e. g.
exempli gratia.

Tilvitnuð rit

Vsp.
Völuspá. (A. I.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Grág.
Grágás. (B. I.)
Sl.
Sólarljóð. (A. III.)
Nj.
Njála. (D. II.)
Ld.
Laxdæla saga. (D. II.)
Höfuðl.
Höfuðlausn. (A. III.)
Hm.
Hává-mál. (A. I.)
Hkr.
Heimskringla. (E. I.)
Gh.
Guðrúnar-hefna. (A. II.)
Skm.
Skírnis-mál. (A. I.)
Fm.
Fáfnis-mál. (A. II.)