Yrða

fleygja

sagnorð

Merkingar

fleygði, [fliúga, flaug], to ‘let fly,’ throw, with dat., Fms. ii. 17, v. 223, xi. 72, Ld. 166, Bs. ii. 87, Rm. 32 (where read fleini): absol., Vsp. 28, Fms. vi. 137; fleygja af hendi, 623. 31.

  1. β.

    impers., mönnum ok fénaði fleygði (were thrown) til jarðar, Ann. 1339.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

dat.
þágufall (e. dative)
absol.
absolute, absolutely.
impers.
ópersónulegt (e. impersonal)

Tilvitnuð rit

Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Ld.
Laxdæla saga. (D. II.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)
Rm.
Rígsmál. (A. II.)
Vsp.
Völuspá. (A. I.)
Ann.
Íslenzkir annálar. (D. IV.)