fyrirmuna

sagnorð fyrir-muna

pres. -man, pret. -mundi, in mod. usage -að, (-munar, -munaði, -munað):—to grudge one a thing; f. e-m e-s, eigi er þat satt, at ek fyrirmuna þér viðarins, Ld. 318; ek fyrirman ekki Þorgilsi þessarar ferðar, 258, Fms. vi. 59, x. 110, Grett. 159 new Ed., Fas. i. 205, Orkn. 24, Fs. 68, Ó. H. 61: with infin., Sks. 554.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

pres.: nútíð (e. present)
pret.: þátíð (e. preterite)
mod.: modern.
Ed.: edition, editions, edited.
infin.: nafnháttur (e. infinitive)

Tilvitnuð rit

Ld.: Laxdæla saga. (D. II.)
Fms.: Fornmanna sögur. (E. I.)
Grett.: Grettis saga. (D. II.)
Fas.: Fornaldar sögur. (C. II.)
Orkn.: Orkneyinga saga. (E. II.)
Fs.: Forn-sögur. (D. II.)
Ó. H.: Ólafs saga Helga. (E. I.)
Sks.: Konungs skugg-sjá. (H. II.)