geysa
sagnorð
t, [from gjósa, q. v., and different to geisa]:—to rush furiously, gush, = Lat. grassari, of fire, the sea, etc.; hann lætr g. eld ok járn, Fms. xi. 42:—usually dep., geysask vötn at þeim með forsfalli, Ó. H. 164; þá geysisk hafit á löndin, Edda 41; geystisk at því allr lands-múgr, Ó. H. 34; múgrinn flotans geystisk inn á stórskipin, Fms. viii. 227: part. geystr, gushing, rushing forth, Nj. 247, Fms. vii. 326, Fb. i. 253: metaph. enraged, Fms. vii. 230, viii. 202, Hkr. ii. 356: big, enormous, Fms. vii. 99:—neut. geyst, as adv. furiously, violently, i. 165, Finnb. 352.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- q. v.
- quod vide.
- Lat.
- Latin.
- etc.
- et cetera.
- dep.
- deponent.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- neut.
- hvorugkyn (e. neuter)
- adv.
- atviksorð (e. adverb)
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)