Yrða

grannr

lýsingarorð

Merkingar

adj., compar. grennri and grannari, [as to etym., grannr is prob. akin to grein, a branch, hence the long vowel (vide II); but both are different from grœenn, green, which is from gróa]:—thin, slender, very freq. in mod. usage, = Lat. gracilis, epithet of a lady, Edda 85 (in a verse); mittis-grannr, thin in the waist: in gramm. single, of vowels, opp. to digr, of diphthongs; þat hljóð er grannara, Skálda 177: neut. grannt, adv. nicely; ör-grannt, id.

  1. II.

    it appears with a long vowel in grón (or gr́n, qs. grönn) ván, thin, slender hope, Gísl. 66 (in a verse); friðv́n segi gr́na (granna), Sturl. iii. 216 (in a verse); and perhaps also in grón lind, a thin, slender shield, Edda 106 (in a verse).

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

adj.
lýsingarorð (e. adjective)
compar.
miðstig (e. comparative)
etym.
etymology.
prob.
probably.
freq.
frequent, frequently.
mod.
modern.
Lat.
Latin.
gramm.
grammar.
opp.
opposed.
neut.
hvorugkyn (e. neuter)
adv.
atviksorð (e. adverb)
qs.
quasi.

Tilvitnuð rit

Edda
Edda. (C. I.)
Skálda
Skálda. (H. I.)
Gísl.
Gísla saga. (D. II.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)