Yrða

gumi

nafnorð, karlkyn

a, m., pl. gumar and gumnar, Hm. 14, 17, 31, 130; [Ulf. guma = ἀνήρ, Luke xix. 2, Nehem. v. 17, and gumein, adj. = ἄρρην, Mark x. 6; A. S. guma; Hel. gomo; O. H. G. gumo; Germ. in bräuti-gam; Dan. brud-gom; Swed. brud-gumme; the r in Engl. groom is corrupt, vide brúðgumi. The quantity is doubtful; the A. S. guma was prob. long, cp. Engl. groom; the Ormul. spells bridgume as having a long vowel: but the short vowel is favoured by the mod. Icel. pronunciation, as also mod. Dan.-Swed.; so in Lat. we have hŏmo and hūmanus]:—a man; it scarcely occurs in prose: allit., Guðs hús ok guma, Grág. ii. 170; in the old Hm. it occurs about a dozen times as a common expression for man; heima glaðr gumi ok við gesti reifr, Hm. 102; því at færa veit, er fleira drekkr, síns til geðs gumi, 11; glaðr ok reifr skyli gumna hverr, 14; því er gengr um guma, what passes among men, 27, 93; eptir genginn guma, 71; gumna synir, the sons of men, 130; at sá gengr gumi ok mælir við mik, 158: the saying, lítil eru geð guma, little is the human mind, 52; goð ok guma, gods and men, Ls. 55: gumna-sættir, m. a peacemaker, Lex. Poët.: gumna-spjalli, a, m. a friend of men:—brúð-gumi, a bridegroom; hús-gumi, a ‘house-master,’ husband, Rm.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
pl.
fleirtala (e. plural)
Ulf.
Ulfilas.
adj.
lýsingarorð (e. adjective)
A. S.
Anglo-Saxon.
Hel.
Heliand.
O. H. G.
Old High German.
Germ.
German.
Dan.
Danish.
Swed.
Swedish.
Engl.
English.
prob.
probably.
cp.
compare.
Ormul.
Ormulum.
mod.
modern.
Icel.
Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
Lat.
Latin.
allit.
alliteration, alliterative.

Tilvitnuð rit

Hm.
Hává-mál. (A. I.)
Grág.
Grágás. (B. I.)
Ls.
Loka-senna. (A. I.)
Lex. Poët.
Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
Rm.
Rígsmál. (A. II.)