hafna
sagnorð
Merkingar
að, to forsake, abandon, with dat.; hafna blótum ok heiðnum goðum, Fms. i. 33; h. fornum sið, Eb. 12; h. fornum átrúnaði, Anal. 141; h. fjándanum, K. Á. 74; h. líkamligum lystingum, 671. 4; h. boðum e-s, to disobey one’s orders, Andr. 65; h. ráði e-s, Al. 166; kýr hafnaði átinu, the cow left off eating, Bs. i. 194; ef hann hafnaði sínum úkynnum, Fms. v. 218; opt hafnar mær manni fyrir litla sök, MS. 4. 6; áðr ek þér hafna, lest I forsake thee, Korm. 50 (in a verse); h. hungri, poët. to feast, Fms. xi. 138 (in a verse); h. fjörvi, to die, Hkr. i. (in a verse); h. nafni e-s, to disown one, Hallfred; hafnið Nefju nafna, ye forsake (disgrace) the namesake of Nefja, Hkr. i. (in a verse); fyrir-litinn eða hafnaðr, Stj. 157, 173: part. hafnandi forsaking, Sks. 3.
- II.
reflex. of cows and ewes, to conceive, to calve, lamb.
- III.
hafna, að, to come to anchor; or hafna sig, id.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- dat.
- þágufall (e. dative)
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- poët.
- poetically.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Anal.
- Analecta. (D. II.)
- K. Á.
- Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Andr.
- Andreas saga. (F. III.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Korm.
- Kormáks saga. (D. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)