harka
nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
(qs. harðka), u, f. hardness, and metaph. hardiness, Fb. i. 521; freq. in mod. usage: also of a hard frost, mesta harka: the phrase, með hörku-munum, with utmost difficulty. hörku-veðr, n. hard frosty weather; vetrar-hörkur, winter frost.
- 2.
að, to scrape together, with dat., Fms, viii. 73; munu þeir hafa harkat saman liði sínu, Mork. 90: impers., e-m harkar, things go ill with one, Finnb. 338, Fas. ii. 239; það harkar um e-t, id., Bjarn. 62.
- II.
reflex. id., Fas. ii. 307: to make a tumult, Finnb. 224; Ljótr vaknaði ok spurði hverr harkaðist, Háv. 31 new Ed.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- qs.
- quasi.
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- freq.
- frequent, frequently.
- mod.
- modern.
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- reflex.
- reflexive.
- Ed.
- edition, editions, edited.
Tilvitnuð rit
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Mork.
- Morkinskinna. (E. I.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Háv.
- Hávarðar saga. (D. II.)