hlakka
sagnorð
að, [qs. hlag-ka from hlæja], to cry, scream, of the eagle, Vsp. 50, freq. in mod. usage, cp. Landn. 162, where it is used in verse improperly of a raven, for the eagle screams (hlakkar), the raven croaks (krunkar):—metaph., the phrase, h. yfir e-u, to exult over a thing, as an eagle over its prey, Th. 5; ok hlökkuðu nú mjök yfir þessu, Grett. 128; h. yfir sigri, Mar., Al. 178; þú mátt ekki hrína upp yfir þig, það er synd at hlakka yfir vegnum mönnum, Od. xx. 412; hlakka til e-s, one screams with joy at or in prospect of a thing (of children, young people); eg hlakka til að sjá hana, eg hlakka til að fara; cp. börnin hlakka þá ok huggask, Bs. ii. 135; því hjartað mitt er helmingað, | hlakka eg til að finna það, Bb. 3. 17.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- qs.
- quasi.
- freq.
- frequent, frequently.
- mod.
- modern.
- cp.
- compare.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- Vsp.
- Völuspá. (A. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Th.
- Theophilus. (F. III.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Od.
- Odysseifs-kvæði, prose, 1829.
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Bb.
- Búnaðar-bálkr.