hvína
sagnorð
pret. hvein, hvinu, hvinit, [A. S. hwînan; Engl. whine; Dan. hvine; Swed. hvina]:—to give a whizzing sound, as the pinions of a bird, an arrow, shaft, gust of wind, or the like; hein hvein í hjarna maeni, the bone whizzed into his skull, Hausrl. 5; örvarnar flugu hvínandi yfir höfuð þeim, Fms. viii. 39; örvar hvinu hjá þeim öllu megin, 179; sær fell at landi hvínanda, Clem. 48; láta hein-þynntan hryneld h., Edda 88 (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Dan.
- Danish.
- Swed.
- Swedish.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Clem.
- Clements saga. (F. III.)
- Edda
- Edda. (C. I.)