kænn
lýsingarorð
Merkingar
(i. e. kœnn), adj., compar. kænni, superl. kænstr (kænastr); [O. H. G. chuon; mid. H. G. kuene; Germ. kühn]:—wise; kœnna hverr, every wise man, Skv. 2. 25; kænir menn, Leiðarv. 40: an epithet of God, Bs. i. 138 (in a verse); of Christ, Od. 9, Hallfred: but usually,
- 2.
skilful, expert; kænn við e-t, skilful in a thing; kænn við leika, orrostur, riddaraskap, Fs. 14, Fms. vi. 5, vii. 257, x. 231; hinn kænasti at allri herstjórn, ii. 106; kænn við alla ríkis-stjórn, a wise ruler, i. 218:—clever, Hákon var kænstr ok fremstr ok gæfu-mestr, vi. 328; kænni ok klókari, Stj. 248; allra kvenna var hón kænst ok orði farin, Ld. 122, (kænust, Fms. ii. 21, l. c.); víg-kænn, her-k., stjórn-k.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- i. e.
- id est.
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- compar.
- miðstig (e. comparative)
- superl.
- efsta stig (e. superlative)
- O. H. G.
- Old High German.
- mid. H. G.
- middle High German.
- Germ.
- German.
- l. c.
- loco citato.
Tilvitnuð rit
- Skv.
- Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Od.
- Odysseifs-kvæði, prose, 1829.
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)