kunnr
lýsingarorð
Merkingar
adj., older kuðr, which form is freq. in poets, Hm. 56, and in old MSS.; dat. fem. sing. kuðri (notae) rhymed with Súðvík (Southwark), Ó. H. (in a verse), as in the compds ú-kuðr etc.; [Goth. kunþs; A. S. cuð, whence Engl. un-couth, prop. = strange; Germ. kund]:—known; vil ek göra þér kunnt, hvat vera skal um þínn hag, 655 ix. A. 2; var mér kunnara um Bárð. Eg. 39; þér munu kunnar leiðir, Fms. i. 71; jókk því es mér varð síðan kunnara, Íb. (pref.); jafn-kunnr; Björn var frægr maðr ok mörgum kuðr (kunnr, Ó. H. 53, l. c.) at sýn ok at máli, Hkr. ii. 78: familiar, grannar þínir ok kunnir menn, neighbours and friends, Hom. 151; vinir hans ok kunnir menn, Sks. 109; þeir vóru mjök kunnir áðr, intimate friends, Ld. 166.
- 2.
with prep.; kunnr at e-u, known, convicted of; verðr hann at því kunnr eða sannr, N. G. L. i. 16, Gþl. 17: in a good sense, en þú, Einarr, ert k. at drengskap, Fms. vi. 21; emk kuðr at slíku, Fms. vi. (in a verse); kuðr at máli = málkunnugr, ‘speech friend,’ on speaking terms, Hm. 56: nafn-kunnr, famous; ú-kunnr, unknown.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- freq.
- frequent, frequently.
- MSS.
- manuscript, manuscripts.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- fem.
- kvenkyn (e. feminine)
- sing.
- eintala (e. singular)
- etc.
- et cetera.
- Goth.
- Gothic.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- prop.
- proper, properly.
- Germ.
- German.
- pref.
- preface.
- l. c.
- loco citato.
- prep.
- forsetning (e. preposition)
Tilvitnuð rit
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Bárð.
- Bárðar saga. (D. V.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Íb.
- Íslendinga-bók. (D. I.)
- Björn
- Björn Halldórsson.
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)