kvelja
sagnorð
Merkingar
pres. kvel, pret. kvaldi, part. kvalðr, kvaliðr, kvalinn; with neg. suff., imperat. kvelj-at, Vkv. 31; [A. S. cweljan; Engl. to quell, kill; Hel. quellian = cruciare; Germ. quälen; Dan. quæle; Swed. quälja]:—to torment; mátti enga skemtan af hafa at kvelja þá, Eg. 232; at hann mundi svá vilja kvelja hana, Fms. vi. 352; ek skal alla vega láta k. Markvarð, Mag. 2; at eigi kveli bruna-þefr bókanna þá menn er …, 656 B. 1; ekki má verra vera en öfund sú, er kvelr af anuars góðu, Hom. 21; hann barðisk allan dag í gegn mér ok kvaldi mik, Fms. viii. 240; kvelit mik ekki lengr, Anal. 186; Grímhildr kvelr bræðr sína, Þiðr.
- II.
reflex. to be tormented; kveljask í vesöld, Fs. 172; muntu kveljask með fjándanum í Helvítis loga, Fms. i. 202; þvíat ek kvelst þungliga í þessum loga, Luke xvi. 24; nú er hann (Lazarus) huggaðr en þú kvaliðr, Greg. 22; hann varð ílla við ok kveðsk kvaldr, … er hann skyldi kveljask úti í hverju íllviðri, Grett. 178 new Ed., Fs. 172: to be quelled, þá kvölðusk öll ráð fyrir konunginum, Hom. 112.
- III.
part. as adj.; klárinn sækir þangat mest sem hann er kvaldastr, Fas. ii. 252.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- neg.
- negative.
- suff.
- suffix.
- imperat.
- boðháttur (e. imperative)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Hel.
- Heliand.
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- Swed.
- Swedish.
- reflex.
- reflexive.
- Ed.
- edition, editions, edited.
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
Tilvitnuð rit
- Vkv.
- Völundar-kviða. (A. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Mag.
- Mágus saga. (G. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Anal.
- Analecta. (D. II.)
- Þiðr.
- Þiðreks saga. (G. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)