langa
sagnorð
sjá einnig langa nafnorð, kvenkyn
Merkingar
að, to long for:
- 1.
impers. ‘it longs me,’ I long for; mik langar ekki til þess, I long not for it, Fms. i. 284; er þá (acc.) langaði ekki til fundar hans, viii. 431; þess er ván at þik muni þangat langa, Fs. 104; þótti þeim nú Kolbeinn aptr kominn ok endrborinn er þá langaði æ eptir, Sturl. iii. 269; at Orkneyinga (but Orkneyingar, Fms. vii. 28, Orkn. 142, l. c.) mundi lítt langa til, at hann kæmi vestr þangat, Magn. 446: as also freq. in mod. usage, mig langar í e-ð, I long for a thing, of food; but langar til þess, of other things; mig langar til að fara.
- 2.
personal; ok langaði til hennar burðar allir réttlátir, Hom. 130; allir hinir vitrustu menn lönguðu til hans fundar, Bs. i. 450, Orkn. 142; nú er sá dagr kominn er vér höfum allir (oss hefir alla, v. l.) langat til, Fms. viii. 220; sem þeir höfðu til langat, 655 xx. A. 1.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- l. c.
- loco citato.
- freq.
- frequent, frequently.
- mod.
- modern.
- v. l.
- varia lectio.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Magn.
- Magnús saga jarls. (E. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)