Yrða

leif 1

nafnorð, kvenkyn

Merkingar

f., pl. leifar, [Ulf. laiba, Mark viii. 8]:

  1. I.

    sing. a ‘leaving,’ patrimony, inheritance, of an estate: freq. in Norse and Dan. local names, Haders-lev, Snolde-löv, = Höðrs-leif, Snjalls-leif, but obsolete and not used in Icel.; cp. leifð.

  2. II.

    pl. leifar, leavings, remnants, esp. of food; hann blótaði forsinn, skyldi bera leifar allar í forsinn, Landn. 291; varga leifar, Gkv.; sjö karfir með afgangs-leifar, Mark viii. 8; en er þeir vóru mettir, þá hirði Arnljótr leifar þeirra, Ó. H. 153, passim.

    1. 2.

      metaph. effects; ílla gefa ílls ráðs leifar, Nj. 20.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

f.
kvenkyn (e. feminine)
pl.
fleirtala (e. plural)
Ulf.
Ulfilas.
sing.
eintala (e. singular)
freq.
frequent, frequently.
Dan.
Danish.
Icel.
Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
cp.
compare.
esp.
especially.
metaph.
metaphorical, metaphorically.

Tilvitnuð rit

Landn.
Landnáma. (D. I.)
Gkv.
Guðrúnar-kviða. (A. II.)
Ó. H.
Ólafs saga Helga. (E. I.)
Nj.
Njála. (D. II.)