linna
sagnorð
Merkingar
t, [Ulf. af-linnan = ἀποχωρειν, Luke ix. 39; cp. A. S. b-linnan; Shetl. and Scot. linn; Old Engl. b-lin]:—to cease, leave off, with dat. to stop; hann linnir eigi fyrr, en …, Fb. i. 210; linna þau eigi fyrr en heima, Vígl. 81 new Ed.: absol., þá linnir þessa líkams vist, a hymn.
- II.
impers., with dat., it ceases, abates; en er því linnti, but when it ceased, Landn. 218, v. l.; en er því linnti, þá greiða þeir atróðr, Fb. ii. 43; ekki linnir umferðunum um Fljótsdalinn enn, Snót.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- cp.
- compare.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Scot.
- Scottish.
- Engl.
- English.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- Ed.
- edition, editions, edited.
- absol.
- absolute, absolutely.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- v. l.
- varia lectio.
Tilvitnuð rit
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Vígl.
- Víglundar saga. (D. V.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Snót
- Snót, poems.