míga
lýsingarorð
part. meig, meigt, meig, mod. még, mégst, még; pl. migu; part. migit; [A. S. mîgan; Lat. mingere], Edda 58, Grág. ii. 133, Fas. iii. 99, Ls. 34, Fs. 147, Bs. i. 457.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- mod.
- modern.
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Lat.
- Latin.
Tilvitnuð rit
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Ls.
- Loka-senna. (A. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)