Yrða

mór

nafnorð, karlkyn

Merkingar

m., gen. mós, dat. mó, pl. móar, [akin to Engl. moor; Norse Moe]:—a moor, heath, mostly used of a barren moorland, grown only with ling; en biskup dragnaði um grjót ok móa, Sturl. ii. 50; tekr Skeggi á rás upp eptir móunum ok grípr þar upp malinn, Grett. 93: freq. in local names, Mór, Móar (Moe in Norway), Landn.; Mó-berg: in pr. names, referring to the hue, Mó-gils, Mó-eiðr, id.

  1. II.

    peat, for fuel; skera mó, brenna mó, freq. in mod. usage; mó-tak, n. a peat-field: mó-skurðr, m. cutting peat: mó-gröf, f. a peat-pit: mó-færsla, u, f. carrying peat, Vm. 136: in old writers torf, q. v.

  2. III.

    in compds, as mó-hella, mó-berg (q. v.), tufa: and hence of colour, mó-kollr, mó-brúnn, mó-rauðr, q. v.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
gen.
eignarfall (e. genitive)
dat.
þágufall (e. dative)
pl.
fleirtala (e. plural)
Engl.
English.
freq.
frequent, frequently.
pr.
proper, properly.
mod.
modern.
n.
hvorugkyn (e. neuter)
f.
kvenkyn (e. feminine)
q. v.
quod vide.

Tilvitnuð rit

Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Grett.
Grettis saga. (D. II.)
Landn.
Landnáma. (D. I.)
Vm.
Vilkins-máldagi. (J. I.)