mýkja
sagnorð
Merkingar
ð, older form mýkva, Fms. x. 331, MS. 623. 32, Ó. H. 242; [mjúkr]:—to smooth, soften, Stj. 124, Fms. x. 288 (mýkþi); m. sik, to soften oneself, i. 97; m. hug e-s, Mar., Al. 5.
- II.
reflex. to be softened; mýkjask í orðum, Fms. ix. 446, Bs. ii. 185; mýkjask til e-s, Mork. 25; jarl tók henni heldr seint í fyrstu en mýktisk ræðan svá sem á leið, Orkn. 304; heldr þótti mér mýkjask skaplyndi hans áðr létti, Eg. 418:—recipr., mýkjumk vér til um rúmin, Eg. 759.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- reflex.
- reflexive.
- recipr.
- reciprocally.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Mork.
- Morkinskinna. (E. I.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)